Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ποτέ και με τίποτα δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ακόμα και την ψυχή σου να τους χαρίσεις δεν θα ικανοποιηθούν, ούτε και θα εκτιμήσουν την χειρονομία.

Είναι οι αχάριστοι άνθρωποι, οι αγνώμονες.

Οι άνθρωποι που περισσότερο από οτιδήποτε βάζουν τον εαυτό τους, το εγώ τους, και φοβούνται να δώσουν το παραμικρό από φόβο μην χάσουν κάτι από εκείνους.

Είναι τόσο ανασφαλείς, τόσο λίγοι, τόσο μίζεροι, τόσο αγέλαστοι. Δεν χαίρονται με την χαρά σου, δεν σε επιβραβεύουν, δεν σε επαινούν, δεν σε εκτιμούν.

Η ψυχή τους ολότελα δηλητηριασμένη από το μίσος που τρέφουν για τους άλλους.

Τι κι αν εσύ προσπαθείς, τι κι αν δίνεις, τι κι αν ελπίζεις.

Άδικος κόπος, χαμένος χρόνος να επενδύει κανείς σε αγάλματα…

Αφιερωμένο σε αυτούς που κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως “όταν δίνεις bonus στους άλλους, χάνεις από τον εαυτό σου”. Δεν είναι έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις…

Είναι τελικά ο Σεπτέμβρης ο μήνας που όσο κανένας άλλος σηματοδοτεί την αλλαγή εποχής. Το βλέπεις παντού γύρω σου. Το οσμίζεσαι. Το νιώθεις.

Κανένας άλλος μήνας δεν το καταφέρνει τόσο απόλυτα. Kανένας άλλος μήνας δε μας δημιουργεί την αίσθηση ότι περνάμε σε άλλη εποχή.

Ο Σεπτέμβρης, όμως, δημιουργεί μια τομή στο χρόνο. Λες και είναι αυτός ο πραγματικός πρώτος μήνας του έτους.

Όχι ο Γενάρης. Ο Σεπτέμβρης!

Καλή αρχή λοιπόν, στα γραφεία, στα θρανία, στις σχέσεις. Καλή αρχή, χωρίς φλόγες που καίνε τα δάση μας, τις ζωές μας, τις ψυχές μας. Καλή αρχή με χαμόγελα αισιοδοξίας και όνειρα!

Ο χρόνος δεν είναι χώρος αόριστος που τυχαία μπαινοβγαίνουμε, σκαρφαλώνοντας ερειπωμένους τοίχους.

Δεν είναι εμπόδιο που σπρώχνει και το σπρώχνουμε για να κάνει πιο πέρα.

Ο χρόνος δεν σκοτώνεται, σκοτώνει.

Ο χρόνος είναι σώμα που μας δόθηκε για να το δουλέψουμε να το επεξεργαστούμε, να του δώσουμε την μορφή μας.

Το πιο ακριβό υλικό της μορφής μας είναι ο χρόνος.

Σε αυτό και από αυτό γινόμαστε.

Μέσα από αυτό εμφανιζόμαστε κι εξαφανιζόμαστε.

Είμαστε χρόνος.

Υπάρχει μοίρα ή όλα όσα μας συμβαίνουν είναι στην τύχη σκορπισμένα;

Υπάρχει μόνο σύμπτωση ή κάτω από τα φαινόμενα που λέμε σύμπτωση δουλεύουν μυστικές ρίζες που πλέκονται με προσχεδιασμένο ειρμό;

Τι να πιστέψει κανείς…

Το βέβαιο είναι ότι τίποτα δεν συμβαίνει δίχως λόγο.

Κάποιος πρέπει να μάθει κάτι, κάποιος πρέπει να χάσει κάτι ή να κερδίσει…

Ο έρωτας είναι για το άπιαστο.

Ο πόθος είναι προς το ανέφικτο.

Η παρουσία φωλιάζει σε απουσίες.

Ο ωραιότερος εραστής είναι ο αναμενόμενος κι ο γλυκύτερος σύντροφος, ο ερχόμενος.

Αναθεωρώντας κυλάς με την ροή.

Επανεξετάζοντας πλησιάζεις τη δικαιοσύνη.

Ομολογώντας, “ήταν λάθος μου”, γκρεμίζεις πέτρα-πέτρα τη βλακεία του εγωισμού που αιχμαλωτίζει, απλώνεσαι σε πεδιάδα και μαζεύεις φως.

Θαυμάζω κι ευγνωμονώ τον καιρό, πόσο ήρεμα και σοφά κανονίζει τα πράγματα, οδηγεί την εξέλιξη, κατευνάζει την σύγχυση, ξεμπερδεύει τα μπερδεμένα μας κουβάρια.

Υπάρχει μια ανατολίτικη κουβέντα που λέει πως, “Ο σοφός όταν δεν ξέρει τι να κάνει, κάθεται και περιμένει”.

…ή αλλιώς “μάθε να περιμένεις και περίμενε για να μάθεις”…όπως μου είχε πει μια παλιά αγάπη πριν 17 χρόνια…