Υπάρχει η Συνάντηση. Κι αυτοί οι δύο, εξ αρχής, πέρασαν θαρρετά και με θέληση στη σπηλιά που άμα μπείς δεν μπορείς πια να κάνεις πίσω.

Κάτι σαν ζώνη του λυκόφωτος, σαν εμπειρία θανάτου, σε “νύχτα ασέληνο” αμαρτίας που αλέθει και εξαγιάζει.

Από κεί και πέρα, όλα τα απέξω, δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν.

Και να χωρίσουν, και να χαθούν, η μεταμόρφωση δεν θα χαθεί.

Και έτσι αποφασιστικά, επειδή το θέλεις, κι επειδή σου χαρίζεται, αρχίζεις να ερωτεύεσαι ανακαλύπτοντας την μοναδικότητα του άλλου.

Εκείνο που θα τον κάνει αναντικατάστατο.

Καμιά αναπλήρωση μετά, καμιά απώθηση, κανείς αμυντικός μηχανισμός δεν θα σε παρηγορήσει.

Κι ας παριστάνεις ότι τον ξεπέρασες, ιδίως τότε.

M. Βαμβουνάκη - Τα πράγματα που ζούν απ’ το χαμό

Μοναξιά είναι η απουσία προσώπων ή η έλλειψη του νιώθω;
Μήπως είναι ο πόνος ή το χάσιμο των δρόμων;
Βάθος, Επιφάνεια, Συναίσθημα, Αδιαφορία…
Ποια είναι άραγε η διαφορά τους;
Μήπως είναι τα είδωλα ενός καθρέφτη που σε κοιτούν αντίθετα απ’ ότι εσύ;
Ξέρω πονάς πολύ…
Σε νιώθω…
Μην αλλάξεις στο βωμό ενός ψεύτικου ειδώλου…
Σπάσε τον καθρέφτη και κοίτα τον ευατό σου κατάματα…

Πηγή: Διαδίκτυο

Τι κι αν κάποτε πίστευα ότι μοναξιά είναι η απουσία προσώπων; Τι κι αν υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως έτσι είναι;

Στην πραγματικότητα κανείς δεν υποφέρει από μοναξιά.

Από σχέσεις υποφέρουμε ακόμα και εάν πρόκειται για αυτή με τον εαυτό μας.

Τελικά, όσο πιο κοντά έρχετε κανείς με κάποιο πρόσωπο, τόσο απομακρύνεται από τον εαυτό του…

…Και έρχετε η ώρα που αυτό το πρόσωπο φεύγει και δεν ξέρεις τι σου λείπει περισσότερο…

Ο εαυτός σου ή αυτός που έφυγε… ;

Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα.

Προσφέρεται ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν.

Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε…

Λεο Μπουσκάλια

Η σχέση, η κάθε σχέση, δεν είναι ταινία βίντεο για να γυρίζει πίσω και να διορθώνουμε πληγές και λάθη.

Είναι ναρκοπέδιο και κάθε νάρκη που πατάμε βιαστικοί
ή αφηρημένοι ή παρασυρμένοι από την στιγμιαία έπαρση
όταν νιώθουμε πως έχουμε το πάνω χέρι,
κόβει κι από ένα μέλος στον συνοδοιπόρο μας.

Οι καιροί γυρνάνε και δεν είμαστε πάντα κυρίαρχοι,
όπως δεν είμαστε πάντα υπόδουλοι και ηττημένοι.
Και όταν μια νίκη δεν έχει υπολογίσει ίσα και τους δύο,
έρχεται η ώρα που γίνεται ήττα.
Μια σχέση ζητάει να είσαι παρών με όλη σου την ψυχή
για να οδηγήσει στην ευτυχία.

Ανέκαθεν ήθελα κάποιος να μου πει για ποιά αγάπη μιλάει
χωρίς να ακούει την καρδιά του άλλου, χωρίς να την σέβεται.
Για ποιά αγάπη μιλάει και τη φορτώνει με τα δικά του μόνο όνειρα.
Ποιά αγάπη φυλακίζει αντί να χαρίσει φτερά.

Ποιά αγάπη προστατεύει και συμμορφώνει πριν πει
“Γίνε αυτό που εσύ ορίζεις”.
Ποια αγάπη είναι αυτή που είναι τόσο μικρή;
Γιατί εμένα το δικό μου το μυαλό δεν τη χωράει, δεν τη χώρεσε ποτέ!
Ζήστε την, νιώστε την, μα μην τη λέτε έτσι!
Βρείτε μια άλλη λέξη να της δώσετε, γιατί αυτή η λέξη είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη για να την πιπιλίζετε αβασάνιστα.
Αυτή η λέξη σκίζει σιδερένιους τοίχους, σκίζει “εγώ”,
σκίζει ανασφάλειες, σκίζει μαθημένες λογικές προτού βγει στα χείλη!
Δεν είναι ότι περνάει από την καρδιά αγάπη….

Πηγή: Διαδύκτιο, Άγνωστος συντάκτης

Σε τι συρτάρι να κλείσεις τον άνεμο που να ακούγεται και το βουητό του; Το τιτίβισμα του πουλιού πως ζωγραφίζεται;

Και το βότσαλο που βγάζω από το γυαλό, πόσο είναι το ίδιο βότσαλο που κοίταζα στον βυθό να λαμπυρίζει;

Κακέκτυπα της ζωής είναι τα έργα μας, και τα πιο επιτυχημένα. Και η χειρότερη στιγμή που ζούμε είναι αξιότερη απ’ την καλύτερη στιγμή που περιγράφουμε.

Μ. Βαμβουνάκη - Η μοναξιά είναι από χώμα

Η ζωή είναι από μόνη της τόσο μαγική που ξεπερνά και τις πιο τρελές προσδοκίες μας. Μας λείπει εκείνη η καθαρή όραση που μπορεί να διακρίνει με κατανόηση την θαμβωτική πολυπλοκότητά της.

Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους γιατί τα παιδιά ζούν απευθείας χωρίς διερμηνείς και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα παραμύθια μας και η παραμυθία μας για τον χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Τα παιδιά από μόνα τους ξέρουν. Μπορούν να αποκρυπτογραφούν τα μαγικά σημάδια του κόσμου γιατί την έχουν την καθαρή όραση που συλλαμβάνει τα άφαντα ενώ εμείς την χάσαμε με τα χρόνια και με τις γνώσεις.

Είναι άραγε πιο οδυνηρό το σύνδρομο στέρησης ναρκωτικού απ’ το να φεύγεις μακρία απ’ αυτόν που πρέπει να ξεχάσεις; Δεν μπορεί να’ ναι.

Είναι άραγε πιο οδυνηρή η δίχως αναισθητικό έκτρωση εμβρύου απ’ τα σπλάχνα σου, απ’ τον αγώνα να ξεριζώσεις τον ζωντανό έρωτα από μέσα σου; Δεν μπορεί να’ ναι.

Γίνεται να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι;

Γίνεται να αγαπάς χωρίς να λαχταράς να σ’ αγαπάει κι ο άλλος;

Όχι, όχι, είναι κερί το κορμί, η καρδιά, τα σπλάχνα.

Κερί που σφίγγει στο κρύο και που λιώνει και κυλάει σαν μέλι στη θαλπωρή.

Υπάρχουν πληγές που πονούν ηδονικά κι όσο κι αν παραπονιόμαστε βρίσκουμε και μια γλύκα να τις σκαλίζουμε που και που, να τις αναφέρουμε, να τις περιγράφουμε.

Υπάρχουν όμως και κάποιες που πονούν ανυπόφορα, καμιά ηδονή, μόνο οδύνη δίνουν. Τις κρύβουμε, τις προστατεύουμε στα βουβά για να προστατευτούμε κι εμείς από εκείνες…

Ο έρωτας είναι πολύ πιο απρόσωπος παρά προσωπικός. Τον σφιχτοδένουμε με ένα πρόσωπο γιατί έτσι έχουμε αποφασίσει να είναι. Όσα μαθαίνουμε, όσα μας επιβάλλουνε, όσα ο δεδομένος ρομαντισμός της καρδιάς μας αποζητά, μας βάζουν να πιστεύουμε πως ο άλλος, ο μοναδικός, είναι που μας εμπνέει την αγάπη.

Αλλά ο έρωτας είναι από μέσα μας, στοιχείο υγρό, παλλόμενο, εκρηκτικό, που πιέζει τα τοιχώματα του κορμιού μας. Έρχεται κάποιος, μας αγγίζει με τη ματιά του, με το χέρι του, με το σώμα του, με τη φωνή του και αναβρύζει συντριβάνι.

Όμως κι αν τούτος ο κάποιος χαθεί, αυτό που μέσα μας φουσκώνει, δεν χάνεται. Μένει εκεί, βασανίζεται και πάντα συνειδητά ή ανομολόγητα ψάχνει για τον αγαπημένο…τον συγκεκριμένο ή τον αόριστο.

Οι άνεμοι του έρωτα πάνω στον εγωισμό μας φουσκώνουνε και τελικά, εκεί, στην αιχμή του στροβιλίζονται δαιμονισμένα. Όλα καταλήγουνε εκεί που μας πονάει περισσότερο, όπως κάθε αλλαγή του καιρού ανασκαλεύει και ερεθίζει το κλειστό τραύμα μιας εγχείρισης.

Τίποτα δεν είναι αγριότερο από το μίσος ανάμεσα στα ζευγάρια και από το μίσος δεν ξεφεύγεις εύκολα. Aποκτάς μια συγγένεια με αυτόν που μισείς, δένεσαι, τον χρειάζεσαι.

Μισούνται γιατί ο ένας αποτελεί για τον άλλο έναν αδεισώπητο καθρέφτη για το τι είναι και τι μπορεί.

Οι ασθενικοί ρουφούν το αίμα των δυνατότερων για να επιζούν και δεν αγαπάς αυτόν που έχεις ανάγκη. Η ανάγκη αιχμαλωτίζει και κανείς δεν αγαπά την αιχμαλωσία του ακόμα κι όταν τον τρομάζει η απελευθέρωσή του, ιδίως τότε…

…Κι αν για κάποιον λέμε πως πιο καλά και από τον εαυτό μας τον γνωρίζουμε, δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικό αυτό, γιατί τίποτα χειρότερα απ’ τον εαυτό μας δεν γνωρίζουμε…

Το πόσο ξένος είναι ο άλλος, στις πιο τρικυμισμένες ώρες των ερώτων μας το διαπιστώνουμε. Εκεί που πας να τον αρπάξεις για σωτήρια λέμβο, ανακαλύπτεις πως αυτός ακριβώς είναι η πιο μαύρη θάλασσα του κινδύνου σου. Στις πιο αγριεμένες ώρες του έρωτα το διαπιστώνεις. Και τι να μάθει απ’ το δίχως πέρατα σύμπαν του άλλου και του εαυτού του κανείς;

Με το κεφάλι πέφτει στο κενό κι όπου τον βγάλουν οι νόμοι της φύσης, η ηλιθιότητα της σύμπτωσης κι εκείνη η τρεμάμενη διαίσθηση, η ανεξήγητη κι αστάθμητη μαγνητική βελόνα που ψάχνει για τον πόλο.

Η αποκάλυψη του ειλικρινέστερου εαυτού μας είναι πολύ δύσκολα αποδεκτή. Κάποιο κουτοπόνηρο ένστικτο μας καθοδηγεί να κρυβόμαστε γιατί στον αέρα διαισθανόμαστε πως κι ο άλλος μας θέλει γι’ αυτό που φαντάζεται πως είμαστε. Και στο κάτω-κάτω ποιός μπορεί να εντοπίσει την αλήθεια του για να την προσφέρει κιόλας;

Στην παραπλάνησή μας ζούμε, χανόμαστε και εξαφανιζόμαστε. Είμαστε αβάσταχτα μπερδεμένοι. Από κουταμάρα πιστεύουμε πως το ψέμα είναι ευκολότερο απ’ την αλήθεια. Στην αλήθεια δεν έχεις παρα να αφήνεσαι, ενώ το ψέμα απαιτεί να είσαι άψογα δημιουργικός.

Δεν ζούμε για να παραδοθούμε σε κάποιον τυφλά αλλά για να σμιλέψουμε τον εαυτό μας παραδίνοντάς τον σε ότι μας εμπνέει τέτοιες παραδόσεις. Βρίσκοντας και χάνοντας, βρίσκοντας και χάνοντας, ώσπου ν’ απομείνουμε με ότι είναι να απομείνει ή να σβηστούμε. Είναι μια διαδρομή σκληρής λογικής τούτη η επιδίωξη και αναγκαστικά διακλαδίζεται μέσα από αλήθειες και ψέματα δυσδιάκριτα, μέσα από σωστά και λάθη δυσδιάκριτα. Γιατί καμιά φορά η αλήθεια μέσα από ψέματα προβάλλει όπως υπάρχουν κι αλήθειες που συγκαλύπτουν ένα τεράστιο ψέμα.

Η ουσία του έρωτα είναι ανυπόμονη, εγωίστρια, σπασμωδική και ανόητη, ούτε ψυχραιμία ξέρει ούτε κοινό νού. Είναι το θεότυφλο έντομο που κουτουλά και ξανακουτουλά πάνω στον ηλεκτρικό γλόμπο που το καίει και το μαγνητίζει μέχρι να τσουρουφλιστεί…

Κοίτα, κοίτα
Τι είναι η στάχτη κοίτα
Κοίτα, κοίτα, κοίτα
Μη φοβηθείς την φωτιά
Μια σαΐτα στου καημού την πλάτη
Μια σαΐτα που σε πονάει με τον νοτιά

Τόσο καιρό δεν ήξερα πόσα καρφιά χωράει
Τόσο καιρό δεν ήξερα μια σταυρωμένη αγάπη
Όχι αγάπη, όχι αγάπη μόνο του άπιαστου η ψευτιά

Νομίζει η καρδιά πως μισεί
Ότι αγαπάει και ότι φοβάται να βρει
ψάχνεις και ’συ σαν καδένα μισή
τ’ άλλο μισό και αν είμαι εγώ
Δεν το ’θέλε η μοίρα μαζί

Κοίτα, κοίτα
Τι είναι η στάχτη κοίτα
Κοίτα, κοίτα, κοίτα
Μη φοβηθείς την φωτιά