Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρη η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Νατάσα Μποφίλιου - Εν Λευκώ

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
Όλα όσα ζω να ‘ναι δικά μου
Να ‘σαι πληγή απ’ τη πληγή
Να ‘σαι χαρά απ ‘τη χαρά μου
Να ‘σαι εδώ γιατί η ζωή
Με ένα σώμα δεν αρκεί
Σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
Να ‘χω έναν άνθρωπο δικό μου
Με τη σιωπή να του μιλώ
Όπως μιλάω στον εαυτό μου
Και να μοιράζομαι στα δυο
Τα άστρα, το χρόνο, το λεπτό

Ότι και αν γίνει καρδιά μου
Εσύ να ‘σαι δω

Να μπορώ…. να σ’ αγαπήσω…
Να μπορώ…. να σε μισήσω …
Με το βλέμμα να σου δείξω
Χωρίς να μιλήσω… τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ
Να σε ξυπνάω, να σε κοιμίζω
Σε θέλω εδώ… για να μπορώ
Κάτι από αγάπη να θυμίζω…
Να ‘σαι εδώ γιατί η ζωή
Με ένα σώμα δεν αρκεί
Ότι κι αν γίνει καρδιά μου
Εσύ…. Να…. σαι εδώ (να μπορώ να σ’ αγαπήσω)

Σε θέλω εδώ για να μπορώ (να μπορώ να σε μισήσω)
Σε θέλω εδώ για να μπορώ
Με το βλέμμα να σου δείξω, χωρίς να μιλήσω
Τι νιώθω…

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή με ένα σώμα δεν αρκεί
Ότι κι αν γίνει σε θέλω (σε θέλω εδώ)

Σε θέλω εδώ…

Σε θέλω εδώ…

Να μπορώ…. να σ’ αγαπήσω (σε θέλω εδώ για να μπορώ)
Να μπορώ…. να σε μισήσω (σε θέλω εδώ για να μπορώ)
Με το βλέμμα να σου δείξω….χωρίς να μιλήσω…..τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ… Σε θέλω εδώ

Σε θέλω εδώ ~ Γαλάνη - Καραδήμος

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ ένα φάντασμα στον κόσμο του κλεισμένο,
μια Πηνελόπη θολωμένη απ’ το ποτό
που έχει το μέλλον της σε σένα κερασμένο.

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ πλανήτης σε τροχιά που δεν τελειώνει,
να κλέβω κάτι απ’ τ’ απέραντο κενό
και να αγαπώ ότι δικό σου με πληγώνει.

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι.

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ να φτιάχνω στον καθρέφτη άλλη όψη,
αφού το αύριο δε θέλει να σε δω
στείλε το χθες εδώ και πάλι να με κόψει.

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ ένα πρόσωπο που κρύβεται και λιώνει,
σ’ αυτόν τον κόσμο που ότι βλέπω είναι μικρό
μόνο η απόσταση των δυο μας μεγαλώνει.

Απέραντο κενό - Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Put all your angels on the edge
Keep all the roses, I’m not dead
I left a thorn under your bed

I’m never gone

Go tell the world I’m still around
I didn’t fly, I’m coming down
you are the wind, the only sound

Whisper to my heart
when hope is torn apart
and no one can save you

I walk alone
Every step I take
I walk alone

My winter storm
Holding me awake
It’s never gone
When I walk alone

Go back to sleep forever more
Far from your fools and lock the door
They’re all around and they’ll make sure

You don’t have to see
What I turned out to be
no one can help you

I walk alone
Every step I take
I walk alone

My winter storm
Holding me awake
It’s never gone
When I walk alone
waiting up in heaven
I was never far from you
Spinning down I felt your every move

I walk alone

I walk alone
Every step I take
I walk alone

My winter storm
Holding me awake
It’s never gone
When I walk alone

H εξαιρετικά χαρισματική τραγουδίστρια που την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε σαν την φωνή αλλά και το πρόσωπο των Φινλανδών Nightwish, κυκλοφορεί το νέο προσωπικό της άλμπουμ, “My Winter Storm”, στις 19 Νοεμβρίου. Με την τόσο μοναδική χροιά της φωνής της και την φοβερή σκηνική της παρουσία, συνέτεινε ιδιαίτερα στο να γίνουν οι Nightwish ένα συγκρότημα με ουκ ολίγους πλατινένιους δίσκους στο ενεργητικό τους.

Ξεκινώντας την προσωπική της καριέρα, η Tarja, θέλει να κατακτήσει ακόμα υψηλότερους στόχους στο μουσικό στερέωμα. Το πρώτο single από το δίσκο με τίτλο, “I walk alone” (εμπνευσμένο από το περίφημο “Requiem” του Μότσαρτ), έχει ήδη “κλέψει” τις καρδιές των κριτικών αλλά και των fan της Tarja.

Επίσης, έχει ήδη ανακοινωθεί η έλευση της πρώην τραγουδίστριας των Nightwish, Tarja Turunen, στην Αθήνα. Το live θα διεξαχθεί στις 15 Δεκεμβρίου στο Fuzz club και τα εισιτήρια, τα οποία θα διατίθενται στα Metropolis, Ticket House και Village Cinemas, θα κοστίζουν 33 ευρώ.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους όσους περπατάνε “μόνοι”…

Περπάτησα πάρα πολύ
και τα φτερά μου τα ‘χω χάσει.
Μα εσύ που δεν πατάς στη γη
καν’ την ψυχή μου να πετάξει…
Μ’ ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι,
ένα αεράκι να μας πάρει…
Φωτιά κι αέρας να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας…

Είναι η καρδιά μου μια αυλή
σ’ ένα κελί που όλο μικραίνει.
Μα εσύ που έχεις το κλειδί
έλα και πες μου το “γιατί”…
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει,
το όνειρό μου ξαποσταίνει…
Νερό κι αρμύρα να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας…

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Έλα και κάνε μουσική
την τρέλα που με διαφεντεύει…
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς,
τραγούδησέ τες να χαρείς…
Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας…

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ένα πραγματικά υπέροχο τραγούδι για όλες τις ψυχές που έχουν χάσει τα φτερά τους…που εμπιστεύθηκαν σε λάθος άτομο το κλειδί και προδώθηκαν.

“Μα εσύ που έχεις το κλειδί, έλα και πες μου το “γιατί”… “

Ένα υπέροχο τραγούδι, εξαιρετικά αφιερωμένο στην Νατάσα που ζήτησε να δημοσιευθεί.

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Aγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι.

Aγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ανδρέου

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου
κι άκουσα δυο φωνές.
Η μια μου είπε ξέχνα την
κι πάψε πια να κλαις.
Μα η άλλη ήταν η δική σου
μες απ` του ύπνου του εφιάλτη τις γραμμές.
Μου λεγε αγάπη μου κοιμήσου
Θα μαι κοντά σου όταν με θες…

Τα χρόνια είναι αμέτρητα
μα είν` η ζωή μικρή.
Συνήθισα να σ` αγαπώ
συνήθισες κι εσύ.

Μα είναι τα χρόνια ένα δοχείο
ένα φθηνό ξενοδοχείο για δυο στιγμές.
Για να χωράει κάπου ο πόνος
τις νύχτες όταν μένω μόνος.
Τις σιωπές μου να μετράω
να σε θυμάμαι όταν πονάω να μου λες
Θα μαι κοντά σου όταν με θες…

Το παραμύθι τέλειωσε
κι αρχίζει η ζωή.
Αχ να ταν η αλήθεια σου
σαν ψέμα αληθινή.
Τι να την κάνω τη ζωή μου
στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί.
Να παραμυθιαστεί η ψυχή μου,
να σε πιστέψει πάλι από την αρχή.
Να σε πιστεύει όταν μ` αγγίζεις,
τις νύχτες όταν ψιθυρίζεις όταν λες
Θα μαι κοντά σου όταν με θες…

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

On either side of the river lie
Long fields of barley and of rye,
That clothe the Wold and meet the sky;
And thro’ the field the road run by
To many-towered Camelot;
And up and down the people go,
Gazing where the lilies blow
Round an island there below,
The Island of Shalott.

Willows whiten, aspens quiver,
Little breezes dusk and shiver
Thro’ the wave that runs for ever
By the island in the river
Flowing down to Camelot.
Four grey walls, and four grey towers,
Overlook a space of flowers,
And the silent isle embowers
The Lady of Shalott.

Only reapers, reaping early,
In among the bearded barley
Hear a song that echoes cheerly
From the river winding clearly;
Down to Tower’d Camelot;
And by the moon the reaper weary,
Piling sheaves in uplands airy,
Listening, whispers “Tis the Fairy
The Lady of Shalott.”

There she weaves by night and day
A magic web with colours gay.
She has heard a whisper say,
A curse is on her if she stay
To look down to Camelot.

She knows not what the curse may be,
And so she weaveth steadily,
And little other care hath she,
The Lady of Shalott.

And moving through a mirror clear
That hangs before her all the year,
Shadows of the world appear.
There she sees the highway near
Winding down to Camelot;
And sometimes thro’ the mirror blue
The Knights come riding two and two.
She hath no loyal knight and true,
The Lady of Shalott.

But in her web she still delights
To weave the mirror’s magic sights,
For often thro’ the silent nights
A funeral, with plumes and lights
And music, went to Camelot;
Or when the moon was overhead,
Came two young lovers lately wed.
“I am half sick of shadows,” said
The Lady of Shalott.

A bow-shot from her bower-eaves,
He rode between the barley sheaves,
The sun came dazzling thro’ the leaves,
And flamed upon the brazen greaves
Of bold Sir Lancelot.
A red-cross knight for ever kneel’d
To a lady in his shield,
That sparkled on the yellow field,
Beside remote Shalott.

His broad clear brow in sunlight glow’d;
On burnish’d hooves his war-horse trode;
From underneath his helmet flow’d
His coal-black curls as on he rode,
As he rode down to Camelot.
From the bank and from the river
He flashed into the crystal mirror,
“Tirra lirra” by the river
Sang Sir Lancelot.

She left the web, she left the loom,
She made three paces thro’ the room,
She saw the water-lily bloom,
She saw the helmet and the plume,
She look’d down to Camelot.
Out flew the web and floated wide;
The mirror crack’d from side to side;
“The Curse is come upon me,” cried
The Lady of Shalott.

In the stormy east-wind straining,
The pale yellow woods were waning,
The broad stream in his banks complaining.
Heavily the low sky raining
Over tower’d Camelot;
Down she came and found a boat
Beneath a willow left afloat,
And around about the prow she wrote
The Lady of Shalott.

And down the river’s dim expanse
Like some bold seer in a trance,
Seeing all his own mischance–
With a glassy countenance
did she look to Camelot.
And at the closing of the day
She loosed the chain, and down she lay;
The broad stream bore her far away,
The Lady of Shalott.

Heard a carold, mournful, holy,
Chanted loudly, chanted lowly,
Till her blood was frozen slowly,
And her eyes were darkened wholly,
Turn’d to tower’d Camelot.
For ere she reach’d upon the tide
The first house by the water-side,
Singing in her song she died,
The Lady of Shalott.

Under tower and balcony,
By garden-wall and gallery,
A gleaming shape she floated by,
Dead-pale between the houses high,
Silent into Camelot.
Out upon the wharfs they came,
Knight and burger, lord and dame,
And round the prow they read her name,
The Lady of Shalott.

Who is this? And what is here?
And in the lighted palace near
Died the sound of royal cheer;
And they crossed themselves for fear,
All the knights at Camelot;
But Lancelot mused a little space
He said, “She has a lovely face;
God in his mercy lend her grace,
The Lady of Shalott.”

Artist: Loreena McKennit

Album: The Visit

Poem written by Alfred Tennyson - 1842

Elaine of Astolat is a figure in Arthurian legend who dies of her unrequited love for Lancelot. Also referred to as Elaine the White and Elaine the Fair, she is the daughter of Bernard of Astolat. Her story also formed the inspiration for Tennyson’s poem “The Lady of Shalott”.

Lying in my bed I hear the clock ticks and think of you
Caught up in circles, confusion is nothing new
Flash back warm night, almost left behind
Suitcase of memories

Time after sometime you pictured me
I’m walking too far ahead
You’re callin’ to me
I can’t hear what you’ve said

You said: “Go slow, I fall behind”
The second hand unwinds

If you’re lost you can look and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you, i’ll be waiting
Time after time

After my picture fades
And darkness has turned to grey
Watching through windows
You’re wondering if I’m OK
Secrets stolen from deep inside
The drum beats out of time

If you’re lost you can look and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you, i’ll be waiting
Time after time

Cyndi Lauper 1983
Song of the Year at the 1985 Grammy Awards

“Flash back warm night, almost left behind…Suitcase of memories…” και είναι κάτι αναμνήσεις που όσο και να θες δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω σε αυτές…

“Time after sometime…” και αυτό το sometime μοιάζει αιώνες πίσω…

Είναι κάποια τραγούδια σαν και αυτό που είναι γεμάτα εικόνες και αρώματα μιας πολύ συγκεκριμένης εποχής, μιας στιγμής που χάθηκε στο χρόνο…

Είναι κάτι φορές που θυμώνω
κι είναι κάτι στιγμές που αδιαφορώ
μα όλα γύρω μιλούν για σένα μόνο
πόσο θέλω ξανά να σε δω

Κι αν δε σε ξαναδώ
δε σε ξαναδώ
τα μάτια μου θα κλείσω
μια ζωγραφιά θα γίνεις στο μυαλό

Κι αν δε σε ξαναδώ
δε σε ξαναδώ
δε θα ξαναδακρύσω
μι’ ανάμνηση θα γίνεις ν’ αγαπώ

Είναι κάτι φορές που σ’ αγαπάω
κι έιναι κάποιες στιγμές που σε μισώ
πόσο ακόμα θα ζω για να πληρώνω
λάθη που ξέρεις καλά φταίμε κι οι δυο

Κι αν δε σε ξαναδώ
δε σε ξαναδώ
τα μάτια μου θα κλείσω
μια ζωγραφιά θα γίνεις στο μυαλό

Κι αν δε σε ξαναδώ
δε σε ξαναδώ
δε θα ξαναδακρύσω
μι’ ανάμνηση θα γίνεις ν’ αγαπώ

Στίχοι/Μουσική: Τάκης Δαμάσχης
Πρώτη εκτέλεση: C:Real

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει, τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ

Σ΄αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι , τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα, σ΄αγαπώ

Κλείνω τα μάτια, να σε δω
μα φεύγεις σα σκιά
στου χρόνου την απέραντη οθόνη
το πρόσωπό σου τα μαλλιά
το στόμα, το φιλί
σα θάνατος ο χωρισμός
σκοτώνει, σκοτώνει

Ξεγραμμένος, τι να πω
σα δραπέτης, τι να πω
στο μαχαίρι τη γροθιά μου να χτυπώ
λίγο ακόμα, τι να πω
τ΄άρωμά σου ,τι να πω
τ΄όνομά σου μια φορά να ξαναπώ

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωη μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Να να να να να να να
να να να να να να να
να να να να να να να
να να να να να να να

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει , τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
σ΄αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι, τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα
σε θυμάμαι ακόμα
σ΄αγαπώ, τι να πω
τι να πω, τι να πω

Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Υπάρχει ψηλά εν’ αστέρι
το πιο λαμπερό τ’ ουρανού
Μαζί του μιλάω και παίζω
αν θέλω τα βράδια

Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
κι ανοίγει τις πόρτες του νου
Γλυκά με χαϊδεύει με φως
και μου δείχνει σημάδια

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
Αυτό που επάνω του χρόνια
σκυφτός περπατάω

Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
το πώς έχω φτάσει ως εκεί
μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
μου χαρίζεις και σπάω

Καληνύχτα αστέρι…

Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ’ ουρανού

Μουσική/Στίχοι: Τσακνής Διονύσης

Κλείσε τα μάτια σου, μη με κοιτάξεις
βγάζω τη μάσκα μου και θα τρομάξεις
έχω περάσει από χρόνια το τέρμα
κι έκρυψα μία ευχή σ’ ένα κέρμα
που έπεσε μες στα βαθιά τα νερά σου
μήπως και γίνω εγώ στα όνειρά σου
κάτι μικρό μα δικό σου…!

Μέσα στο δάσος σου γίνομαι ήχος
στις μελωδίες σου άψυχος στίχος
είμαι το φως που τρυπά τις περσίδες
ένα αστέρι που πάλι δεν είδες
κι όμως για σένα θα λάμπω τη νύχτα
κι ας μου χρωστάς άλλη μια καληνύχτα
άσε με μόνο να δω πως κοιμάσαι
και θα μαι πλάι σου να μη φοβάσαι…

Πως ν’ αγαπήσεις με φως και μελάνι
πως να επιβάλεις στη σκέψη να χάνει
κύκνειο άσμα το γέλιο σου απόψε
πάρε λυμένο μαχαίρι και κόψε

Στο μαξιλάρι σου πάνω θα σκύψω
δεν έχω δάκρυα άλλα να ρίξω
έχουν στεγνώσει κι αυτά σαν κι εμένα
κι αυτά που είχα τα είχα για σένα
να πέφτουν πάνω σου να σε δροσίζουν
καθώς κυλάνε να σε νανουρίζουν
έτσι απλά για να νιώθεις γαλήνη
μόλις ο ύπνος την πόρτα σου κλείνει

Πως ν’ αγαπήσεις με φως και μελάνι
πως να επιβάλεις στη σκέψη να χάνει
κύκνειο άσμα το γέλιο σου απόψε
πάρε λυμένο μαχαίρι και κόψε

Έτσι κι αλλιώς εγώ πρέπει να φύγω
για να γυρίσω και πάλι σε λίγο…

Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Aπόψε θα σου ορκιστώ
πως σ’ αγαπάω
εσύ με σπρώχνεις στο κακό
κι εγώ γελάω

Ό,τι έμεινε απ’ το χαλασμό
θα σου χαρίσω
το τελευταίο μου ναυάγιο
πριν ζήσω

Zήτα μου ό,τι θες,
πάρε με όπου θες, εσύ
Zωή μισή
δεν θέλω πια να ζω

Aπόψε η νύχτα μ’ έβαλε
να σε παιδέψω
πριν τον τρελό χορό της
σου χορέψω
κι όσο τα κόκκινα τα πέπλα μου
θα υφαίνεις
μες στον καθρέφτη θα σε βλέπω
να πεθαίνεις

Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου
Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Αν χωρούσα κι εγώ
στο μικρό σου πλανήτη
αν ζητούσες να ‘ρθω
να μην σ’ έχει η λύπη

Τον παλιό μου εαυτό
θα τον άφηνα πίσω
τον κρυμμένο ουρανό
της καρδιάς σου να ζήσω

Στο μακρινό σου το αστέρι
να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Αν ζητούσες να ‘ρθω
στο μικρό σου τ’ αστέρι
αν μπορούσα να δω
της ψυχής σου τα μέρη

Θα νικούσα το εγώ
που εδώ με κρατάει
έναν κοσμό να βρω
και τους δυο να χωράει

Στο μακρινό σου το αστέρι
να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Πρώτη εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης