Από το συρτάρι της Queen Elisabeth

Γλυκέ μου,

Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων…

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το «Γλυκέ μου» και το «Αγάπη μου»…

Δεν σου γράφω όμως γι’ αυτό. Δεν θέλω αυτό το γράμμα να είναι μια οδυνηρή ενθύμηση του πόσο σ’ αγάπησα. Θέλω να είναι μια δήλωση για το πόσο μου λείπεις. Και πόσο πονάει το ότι αρχίζω να ξεχνάω.

Ναι, γλυκέ μου. Αρχίζω να ξεχνάω! Είναι αδιανόητο, δεν είναι; Εγώ, που έχω μνήμη ελέφαντα, αρχίζω να ξεχνάω εσένα! Πάω να τρελαθώ. Πίστευα ότι η απουσία σου θα ήταν γλυκιά όσο σε κρατούσε κοντά μου η μνήμη. Και ήταν. Μέχρι σήμερα, η απουσία σου δεν ήταν για μένα βασανιστήριο. Δεν πονούσα! Δεν πονούσα επειδή σε είχα δίπλα μου.

Έβλεπα ακόμα τα ρούχα σου στην ντουλάπα, το βαθούλωμά στην δική σου πλευρά του κρεβατιού, τις σημειώσεις σoυ εδώ και κει. Μύριζα την κολόνια σου μέσα στο σπίτι, στη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, έτσι όπως την σκορπούσες όταν έφευγες βιαστικός το πρωί. Γευόμουν ακόμα τις δικές σου γεύσεις, αφού μαγείρευα πεισματικά μόνο τα αγαπημένα σου φαγητά και μόνο όσα με έμαθες εσύ να μαγειρεύω. Άκουγα τα δικά σου cd, τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα, τη δική σου φωνή κάθε φορά που απαντούσα το τηλέφωνο. Ένιωθα ακόμα τα χέρια σου γύρω μου, την ανάσα σου στο λαιμό μου, όπως την τελευταία φορά που μ’ αγκάλιασες…

Και δεν μου έλειπες…

Σήμερα όμως κατάλαβα ότι δεν είσαι πια εδώ. Δεν υπάρχουν ρούχα σου στην ντουλάπα. Δεν μου άφησες ούτε καν ένα παλιό πουκάμισο, να το φοράω και να παρηγοριέμαι. Δεν έχει νόημα να ψάχνω για τη μυρωδιά της κολόνιας σου μέσα στο σπίτι. Και ένα μπουκάλι ολόκληρο να σκορπίσω, δεν πρόκειται να μυρίζει όπως εσύ. Κι αν μαγειρεύω ακόμα τα φαγητά σου, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί έχω αρχίσει να ξεχνάω, τι μπαίνει εδώ, τι εκεί και με ποιο κρασί συνδυάζεται το κάθε πιάτο. Και κάθε φορά που απαντώ στο τηλέφωνο δεν είσαι εσύ, κι εκνευρίζεται ο αδελφός μου όταν τον φωνάζω με το όνομά σου. Ίσως και το να εξακολουθώ να νοσταλγώ το αγκάλιασμά σου να είναι ανούσιο.

Δεν πρόκειται να σε φέρει πίσω! Ίσως τίποτα να μην πρόκειται να σε φέρει πίσω. Και ίσως να μη χρειάζεται να γυρίσεις. Αν ξεχνώ τόσο εύκολα όσα ζήσαμε, τότε όλα είναι δυνατά. Ακόμα και το να σε ξεχάσω!

Ήδη δεν θυμάμαι πολλά, όπως το αν προτιμούσες το νερό χλιαρό ή όσο πιο ζεστό γίνεται στο πρωινό σου μπάνιο και αν με έβρισκες πιο όμορφη με τα μαλλιά λυτά ή πιασμένα ψηλά. Μάλλον στάσου. Με προτιμούσες με τα μαλλιά λυτά. Αυτό το θυμάμαι.

Όπως θυμάμαι και τόσα άλλα. Έπινες τον καφέ σκέτο, χωρίς γάλα, χωρίς ζάχαρη. Προτιμούσες την αριστερή πλευρά του κρεβατιού, δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί. Διάβαζες μανιωδώς και τα πάντα. Κάπνιζες εκείνα τα συγκεκριμένα τσιγάρα. Τίποτα άλλο. Πάλι καλά. Έτσι δεν άγγιζες ποτέ τα δικά μου. Λάτρευες τη θάλασσα. Αν ήταν δυνατό θα ήθελες να μείνουμε για πάντα στο νησί…

Άραγε εκείνη έχει σπίτι σε νησί για να κάθεστε μαζί στη βεράντα και να βλέπετε τη θάλασσα; Καταρχήν υπάρχει «Εκείνη»; Έφυγες για κάποια άλλη ή απλά δεν ήθελες εμένα; Με έχεις αντικαταστήσει; Είσαι ευτυχισμένος; Είναι έστω η ζωή σου υποφερτή;

Η δική μου δεν είναι. Όχι πια. Νόμιζα ότι αυτό που ζήσαμε θα ήταν παντοτινό. Ίσως να είχα λάθος. Δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα πια. Είμαι σίγουρη μόνο ότι τις μέρες που έζησα δίπλα σου, θα τις κουβαλώ για πάντα μέσα μου. Κι είναι πολλές. Δεν αφήνουν χώρο για πολλά άλλα πράγματα…

Η καρδιά μου είναι γεμάτη από σένα. Ο Oscar Wilde λέει πως οι καρδιές είναι καμωμένες για να συντρίβονται…

Όχι η δική μου. Η δική μου φτιάχτηκε μόνο για να αγαπά. Και σε προκαλώ, αν πιστεύεις ότι κι εσύ μπορείς να αγαπήσεις, γύρνα. Γύρνα, αν μπορείς να σταθείς απέναντί μου. Γύρνα!

Το ξέρω ότι ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, εδώ θα γυρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ξέχασες εδώ την πιο πολύτιμή σου αποσκευή. Ψάξε και θα καταλάβεις τι ξέχασες στο σπίτι μου.

Θα σε περιμένω να γυρίσεις.

Παντοτινά δική σου.

Από το συρτάρι της Just me

Σου γράφω ένα γράμμα κενό…
Ένα γράμμα που μέσα κλείνω όσα σκέφτηκα και δεν είπα…όλα εκείνα που έγραψα και δεν τα είδες…

Όσα ένοιωσα και δεν τα άφησα να φτάσουν κοντά σου…όλα όσα ποτέ δεν σκέφτηκα και δεν τα είπα…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό και μέσα κλείνω όσα τριαντάφυλλα δεν έκλεψα και απέμειναν πάνω στις θαμπωμένες από τη θέα του Αιγαίου τριανταφυλλιές…Κλείνω όσα τραγούδια δεν συνέθεσα και απέμεινε μόνο η μελωδία της κιθάρας να ηχεί ,πένθιμη και μακρινή…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό, ίσως γιατί μόνο εκεί θα μπορούσα να φυλάξω την πικρή της απώλειας αλήθεια και να την βγάλω από την ψυχή μου…ίσως μόνο εκεί να μπορεί να φανερωθεί…

Σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα μα πάνω απ’ όλα τον φόβο να το διαβάσεις…κλείνω μέσα όλα εκείνα τα δάκρυά μου ,που ποτέ δεν έφτασαν στα στεγνά από την πίκρα χέρια σου…

Κλείνω σε αυτό το κενό γράμμα την αρχή ,το τέλος και τον χρόνο γιατί δεν μπορώ να προσανατολιστώ πάνω τους….
Κλείνω μέσα στο γράμμα και όλα εκείνα για τα οποία θα μετανιώσω…

Ήρθε η ώρα να σφραγίσω αυτό το κενό γράμμα γιατί έχω τόσα να κρύψω μέσα και φοβάμαι μην γεμίσει και τότε δεν μείνει κενό…

Το αφήνω κενό για να το συμπληρώσεις εσύ και να βάλεις το “τέλος”…

…εγώ απλά θα συμπληρώσω…

“Από μένα για σένα… στην απώλεια της ελπίδας”

Στον άγγελό μου

Είναι μερικές φορές που οι λέξεις χάνουν το νόημα τους. Γίνονται βαριές, δύσκολες. Οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά που μετρούσα, μέχρι να έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα να σε δω, γίνανε καρφιά, που τώρα τρυπάνε την καρδιά μου. Και η πιο όμορφη η πιο γλυκιά νύχτα της ζωής μου έγινε εφιάλτης. Δεν ξέρω πια κατάρα με-ή μας κυνηγάει, δεν ξέρω εάν είμαι εγώ ή εσύ που πληρώνουμε, το μόνο που ξέρω είναι ότι πονάω. Μου έγραψες ότι σε σκότωσα. Όχι καρδιά μου. Δεν σκότωσα μόνον εσένα. Και εμένα σκότωσα. Τίποτα όμως όπως σου είχα πει από την αρχή δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν κάποιο σχέδιο. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Κάποιος πληρώνει κάτι, κάποιος πρέπει να χάσει κάτι, ή να κερδίσει. Δεν ξέρω. Αυτό που σίγουρα ξέρω, είναι ότι μέσα από όλα αυτά κάποιες λέξεις αποκτούν τελικά μεγαλύτερο νόημα.

Εχτές για μια βλακεία, για ένα αστείο, ένιωσα ότι σε χάνω. Εχτές για πρώτη φορά ένιωσα τι πραγματικά σημαίνεις για μένα. Μέχρι χτες όλα ήταν ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι σκιών. Ένα πανέμορφο παιχνίδι, που παιζόταν όμως στην σκιά. Ίσως να ήταν αλήθεια, ίσως να ήταν ψέματα. Ίσως τίποτα να μην υπήρχε πραγματικά. Μέχρι εχτές. Εχτές οι λέξεις βάρυναν, και το σ΄ αγαπώ απέκτησε για μένα άλλο νόημα. Ξεκίνησα μέσα στην νύχτα να έρθω να σε βρω. Ήρθα με όπλο μου μόνον την λαχτάρα μου να σε δω, και την ελπίδα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, και να σου πω, σσσσσς αγάπη μου, όλα πέρασαν. Τώρα είμαι εδώ. Είμαι επιτέλους μαζί σου. Και να σου δώσω επιτέλους με λαχτάρα αυτό το κόκκινο τριαντάφυλλο, που δεν μπόρεσα ούτε τότε στο αεροδρόμιο που σε περίμενα να σου δώσω. Και πίστεψε με, ποτέ δεν έχω κάνει κάτι τέτοιο ξανά στην ζωή μου. Όμως τίποτε από αυτά δεν έγινε. Δεν σε βρήκα. Μόνον κρύο βρήκα, απίστευτο κρύο, απώλεια, και μοναξιά.

ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΚΕΝΟ.

Δεν θα γύριζα πίσω αυτό το βράδυ. Μόνον η φωνή σου με κράτησε. Μόνον για αυτή γύρισα πίσω. Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να είχα κάνει. Ήμουνα σπασμένος. Τσακισμένος. Και έτσι είμαι ακόμα. Δεν μπορώ άλλη απώλεια στην ζωή μου. Δεν μπορώ δεν αντέχω να χάσω άλλον άνθρωπο που αγαπώ. Δεν θέλω να σε χάσω. Δεν θα μπορέσω να το αντέξω αυτό. Δεν είναι μόνον ο θάνατος που χωρίζει τους ανθρώπους. Είναι η έλλειψη, η απώλεια, και αυτή είναι μια αίσθηση βαθιά, που πονάει πάντα το ίδιο.

Χτες έχασα τα φτερά μου. Έχασα το φως μου. Έχασα εσένα. Δεν σε βρήκα πουθενά. Όλα όσα σου είπα ήταν και είναι αλήθεια. Ήρθες στην ζωή μου σαν κεραυνός. Και τα σάρωσες όλα σαν θύελλα. Μέσα σε λίγες μέρες. Μέσα σε λίγες μέρες έπρεπε να σβήσω τα πάντα. Θα το έκανα. Σου το είπα. Να βρεθούμε. Μόνον αυτό ήθελα. Να δεις και να δω ότι υπάρχεις. Να σε αγκαλιάσω, να σε φιλήσω, να νιώσω την ζέστη του κορμιού σου, την ανάσα σου. Να δω και να δεις ότι είσαι και είμαστε αληθινοί, και όχι δύο σκιές σε μια οθόνη και ένα τηλέφωνο. Μετά όλα θα τελειώνανε. Όλη η προηγούμενη ζωή μου θα διαγραφόταν και θα άρχιζε μαζί σου μια καινούργια. Μόνον αυτό ήλπιζα. Μόνον αυτό ήθελα. Όταν σε πρωτοσυνάντησα, ξέρεις τι είδα με τα μάτια της ψυχής μου, γιατί μόνον με αυτά τα μάτια μπορούσα να σε δω. Είδα ένα πλασματάκι που έλαμπε περικυκλωμένο από σκιές, μόνο του μέσα στο σκοτάδι.

Σου άπλωσα το χέρι μου, και εσύ το έπιασες. Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να σε τραβήξω από εκεί μέσα. Και ένιωσα ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Μέχρι που χτες ένιωσα ότι άφησες το χέρι μου. Αυτό ένιωσα εκεί, στην Χαλκίδα. Ένιωσα ότι δεν ήσουν ακόμη στην Αθήνα άγγελε μου, ένιωσα ότι ήσουν εκεί, απλώς δεν ήθελες να με δεις. Και αυτό ένιωθα και όταν επέστρεφα. Ένιωθα ότι απομακρύνομαι, ότι φεύγω και σε αφήνω πίσω. Δεν μπορεί να είναι μόνον η ιδέα μου. Δεν μπορεί να με γελούσε τόσο η καρδιά μου, το κενό που μεγάλωνε μέσα μου. Σου είπα ότι θέλω να σε δω. Μου είπες ότι θέλεις να μιλήσουμε. Ούτε αυτό δεν έγινε.

Μόνος. Ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο μόνος. Και όμως σήμερα το μόνο που ήθελα ήταν να αλλάξει η ζωή μου. Η ζωή μας. Σε απογοήτευσα. Δεν πρόκειται ποτέ να το συγχωρήσω στον εαυτό μου. Δεν θα μπορέσω να το ξεπλύνω ποτέ αυτό από την ψυχή μου. Η καρδιά μου πονάει. Η ψυχή μου ματώνει. Και πίστεψε με άγγελε μου, δεν φτάνουν όλοι οι ποταμοί αυτής της γης για να ξεπλύνουν μια σταγόνα αίμα της ψυχής. Δεν είχα σκοπό να σου στείλω αυτό το γράμμα μετά από όσα γίνανε, όμως δικαιωματικά σου ανήκει.

Είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να σου χαρίσω τόσο βαθιά μέσα από την ψυχή μου.

Αυτό το γράμμα είναι όλα αυτά που ήθελα αλλά δεν μπόρεσα εχτές με λόγια να σου πω. Είναι ίσως κάτι που θα μείνει όταν τα λόγια μου θα έχουν χαθεί, θα έχουν ξεχαστεί σαν μην λεχτήκανε ποτέ.

Δεν μπόρεσα εχτές να πιάσω το χέρι σου, και να σου ψιθυρίσω -μη φοβάσαι άγγελε μου, όλα θα πάνε καλά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο πια.

Το μόνο που μπορώ ίσως να κάνω είναι να αρχίσω να ξεριζώνω τα «κομμάτια» σου από μέσα μου. Και πίστεψε με αυτό είναι πολύ δύσκολο άγγελε μου. Είναι το μόνο που δεν θέλω να κάνω. Γιατί μαζί με τα δικά σου κομμάτια θα ξεριζώνω και δικά μου. Μέχρι που στο τέλος δεν θα μείνει ίσως τίποτα.

Δεν θα τα πετάξω όμως. Δεν μπορώ, δεν αντέχω να το κάνω. Θα τα κλείσω σε ένα κουτάκι και θα τα φυλάξω στο πιο βαθύ μέρος της καρδιάς μου.

Εκεί θα σε έχω βασίλισσα μου. Εκεί θα σε περιμένω πάντα. Νέα και όμορφη όπως σε φαντάζομαι.

Εκεί θα σε ψάξω όταν μετά από χρόνια θα έρθει η ώρα του απολογισμού. Τότε θα έχουμε ξεχάσει όλα όσα μας πλήγωσαν.

Όλα όσα μας πόνεσαν. Για μένα θα είμαστε πάντα εκεί μόνον εγώ και εσύ.

Τότε θα μπορέσω να σε πάρω από το χέρι και να σου πω. Βλέπεις βασίλισσά μου. Ήρθε η άνοιξη.

Θα σου πω αυτό που δεν μπόρεσα από κοντά να σου το πω, γιατί μαζί ζήσαμε τελικά μόνον τον χειμώνα.

Ξέρω ότι όσο ο χρόνος περνάει, όσο οι ώρες και οι μέρες θα περνάνε, όλα αυτά θα ξεθωριάζουν.

Θα γίνουν μια μικρή κουκίδα στο βάθος του χρόνου, και μετά θα σβήσουν.

Έτσι γίνεται πάντα. Έτσι θα γίνεται πάντα.

Ίσως κάποια στιγμή καταλάβεις όταν πια δεν θα είμαι εδώ, ποιος πραγματικά ήμουνα. Για ποιο λόγο ήρθα στην ζωή σου, και τι ήθελα να κάνω. Δεν πρόλαβα όμως. Δεν ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς όμως δεν εξαρτώνται όλα από εμάς.

Εάν τελικά εμείς χαθούμε το μόνο που εύχομαι είναι κάποια στιγμή να βρεις το καλοκαίρι που θα ζεστάνει την καρδιά σου. Το καλοκαίρι εκείνο που δεν πρόλαβα ή δεν μπόρεσα εγώ να σου χαρίσω όσο και εάν το ήθελα.

Αλλά έτσι είναι η ζωή. Σε αφήνω τώρα.

Η ώρα είναι περασμένη, η κούραση μου είναι μεγάλη, και η ψυχή μου βαριά.

Συγνώμη εάν σε πλήγωσα. Δεν το έκανα επίτηδες. Πίστεψε με δεν το ήθελα να γίνει αυτό.

Σε ΑΓΑΠΩ άγγελέ μου

Σε αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο

Καληνύχτα Βασίλισσά μου

Να προσέχεις.

“Υπάρχουν κάτι γράμματα
Κιτρινισμένα γράμματα
Εφιάλτες
που δεν μ΄αφήνουν να φύγω απ τα παλιά

Υπάρχουν κάτι γράμματα
που μέχρι τα χαράματα
τα διαβάζω
και το μαχαίρι γυρνάει στην καρδιά”

Στίχοι: Ρόνη Σοφού
Μουσική: De la Calva & R. Arcusa
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος

Γράμματα, στγμιότυπα συναισθημάτων, στιγμιότυπα ζωής, μιας συγκεκριμένης εποχής, μιας στιγμής, που αποτυπώθηκαν στο χαρτί. Γράμματα που βρήκαν τον παραλήπτη τους, γράμματα ανεπίδοτα, γράμματα κατάθεση ψυχής.

Είναι αλήθεια βάλσαμο να γράφεις σε στιγμές συναισθηματικής φόρτισης. Και η χαρά ή η λύπη, βαλσαμώνεται και από αΰλη μετατρέπεται σε χάρτινη.

Λατρεύω τα γράμματα, μου αρέσει να γράφω όσο και να διαβάζω. Πρίν μερικά χρόνια ανακάλυψα στο πατρικό μου σπίτι ένα κουτί με γράμματα, κιτρινισμένα γράμματα από ένα παρελθόν που δεν θα μάθαινα ποτέ. Τα διάβασα ευλαβικά, τα έβαλα σε χρονολογική σειρά και τα φύλαξα σαν θησαυρό και με ιδιαίτερο σεβασμό στις γυναίκες που τα έγραψαν. Με τον ίδιο σεβασμό τα είχε φυλάξει όλα αυτά τα χρόνια και η μητέρα μου.

Η πιο μεγάλη έκπληξη βέβαια ήτανε ότι μέσα από τα γράμματα αυτά είδα πτυχές του πατέρα μου που δεν πίστευα ότι υπάρχουν. Και ούτε πρόκειται να τις δω ποτέ, γιατί αυτές οι πτυχές δεν υπάρχουν πια. Η ζωή λειαίνει τον ενθουσιασμό και τα έντονα συναισθήματά μας όπως το κύμα λειαίνει το βράχο.

Πόσο δραματικά δεν βρίσκουμε, μετά από χρόνια, τα γράμματα που γράψαμε μια συγκεκριμένη στιγμή στο παρελθόν; Όχι μόνο αδυνατούμε να έρθουμε συναισθηματικά στην θέση κάποιου άλλου, αλλά και στη θέση του ίδιου μας του εαυτού αδυνατούμε εκ των υστέρων να μπούμε. Πόσο μάλλον ύστερα από 40 χρόνια!

“Τα γαλάζια σου γράμματα
κάθομαι και διαβάζω
και με παίρνουν χαράματα
καθώς πίσω κοιτάζω

Τα γαλάζια σου γράμματα
τρυφερές αναμνήσεις
να μου λες χίλια πράματα
μα δε λες αν γυρίσεις

Μια ζωή περιμένω
μα δε γίνονται θάματα
μια ζωή σ’ ανασταίνω
στα γαλάζια σου γράμματα

Τα γαλάζια σου γράμματα
μαχαιριά κάθε λέξη
και με πιάνουν τα κλάματα
σε ρωτώ τι έχω φταίξει

Τα γαλάζια σου γράμματα
τρυφερές αναμνήσεις
να μου λες χίλια πράματα
μα δε λες αν γυρίσεις

Μια ζωή περιμένω
μα δε γίνονται θάματα
μια ζωή σ’ ανασταίνω
στα γαλάζια σου γράμματα”

Στίχοι: Γιώργος Κανελλόπουλος
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη