Υπάρχει η Συνάντηση. Κι αυτοί οι δύο, εξ αρχής, πέρασαν θαρρετά και με θέληση στη σπηλιά που άμα μπείς δεν μπορείς πια να κάνεις πίσω.

Κάτι σαν ζώνη του λυκόφωτος, σαν εμπειρία θανάτου, σε “νύχτα ασέληνο” αμαρτίας που αλέθει και εξαγιάζει.

Από κεί και πέρα, όλα τα απέξω, δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν.

Και να χωρίσουν, και να χαθούν, η μεταμόρφωση δεν θα χαθεί.

Και έτσι αποφασιστικά, επειδή το θέλεις, κι επειδή σου χαρίζεται, αρχίζεις να ερωτεύεσαι ανακαλύπτοντας την μοναδικότητα του άλλου.

Εκείνο που θα τον κάνει αναντικατάστατο.

Καμιά αναπλήρωση μετά, καμιά απώθηση, κανείς αμυντικός μηχανισμός δεν θα σε παρηγορήσει.

Κι ας παριστάνεις ότι τον ξεπέρασες, ιδίως τότε.

M. Βαμβουνάκη - Τα πράγματα που ζούν απ’ το χαμό

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρη η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Νατάσα Μποφίλιου - Εν Λευκώ

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
Όλα όσα ζω να ‘ναι δικά μου
Να ‘σαι πληγή απ’ τη πληγή
Να ‘σαι χαρά απ ‘τη χαρά μου
Να ‘σαι εδώ γιατί η ζωή
Με ένα σώμα δεν αρκεί
Σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
Να ‘χω έναν άνθρωπο δικό μου
Με τη σιωπή να του μιλώ
Όπως μιλάω στον εαυτό μου
Και να μοιράζομαι στα δυο
Τα άστρα, το χρόνο, το λεπτό

Ότι και αν γίνει καρδιά μου
Εσύ να ‘σαι δω

Να μπορώ…. να σ’ αγαπήσω…
Να μπορώ…. να σε μισήσω …
Με το βλέμμα να σου δείξω
Χωρίς να μιλήσω… τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ
Να σε ξυπνάω, να σε κοιμίζω
Σε θέλω εδώ… για να μπορώ
Κάτι από αγάπη να θυμίζω…
Να ‘σαι εδώ γιατί η ζωή
Με ένα σώμα δεν αρκεί
Ότι κι αν γίνει καρδιά μου
Εσύ…. Να…. σαι εδώ (να μπορώ να σ’ αγαπήσω)

Σε θέλω εδώ για να μπορώ (να μπορώ να σε μισήσω)
Σε θέλω εδώ για να μπορώ
Με το βλέμμα να σου δείξω, χωρίς να μιλήσω
Τι νιώθω…

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή με ένα σώμα δεν αρκεί
Ότι κι αν γίνει σε θέλω (σε θέλω εδώ)

Σε θέλω εδώ…

Σε θέλω εδώ…

Να μπορώ…. να σ’ αγαπήσω (σε θέλω εδώ για να μπορώ)
Να μπορώ…. να σε μισήσω (σε θέλω εδώ για να μπορώ)
Με το βλέμμα να σου δείξω….χωρίς να μιλήσω…..τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ… Σε θέλω εδώ

Σε θέλω εδώ ~ Γαλάνη - Καραδήμος

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ ένα φάντασμα στον κόσμο του κλεισμένο,
μια Πηνελόπη θολωμένη απ’ το ποτό
που έχει το μέλλον της σε σένα κερασμένο.

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ πλανήτης σε τροχιά που δεν τελειώνει,
να κλέβω κάτι απ’ τ’ απέραντο κενό
και να αγαπώ ότι δικό σου με πληγώνει.

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι.

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ να φτιάχνω στον καθρέφτη άλλη όψη,
αφού το αύριο δε θέλει να σε δω
στείλε το χθες εδώ και πάλι να με κόψει.

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από δω
κι εγώ ένα πρόσωπο που κρύβεται και λιώνει,
σ’ αυτόν τον κόσμο που ότι βλέπω είναι μικρό
μόνο η απόσταση των δυο μας μεγαλώνει.

Απέραντο κενό - Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Ακου να σου πω… είπε ο χρόνος στην απουσία … σε βλέπω πάντα λυπημένη και στενοχωριέμαι.

Αποφάσισα να σε λέω ανάμνηση και θα σε κάνω πιο όμορφη κι από την παρουσία.

«Δεν θέλω να με κάνεις πιο όμορφη … κάνε με πιο χαρούμενη, αν μπορείς… »

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ποτέ και με τίποτα δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ακόμα και την ψυχή σου να τους χαρίσεις δεν θα ικανοποιηθούν, ούτε και θα εκτιμήσουν την χειρονομία.

Είναι οι αχάριστοι άνθρωποι, οι αγνώμονες.

Οι άνθρωποι που περισσότερο από οτιδήποτε βάζουν τον εαυτό τους, το εγώ τους, και φοβούνται να δώσουν το παραμικρό από φόβο μην χάσουν κάτι από εκείνους.

Είναι τόσο ανασφαλείς, τόσο λίγοι, τόσο μίζεροι, τόσο αγέλαστοι. Δεν χαίρονται με την χαρά σου, δεν σε επιβραβεύουν, δεν σε επαινούν, δεν σε εκτιμούν.

Η ψυχή τους ολότελα δηλητηριασμένη από το μίσος που τρέφουν για τους άλλους.

Τι κι αν εσύ προσπαθείς, τι κι αν δίνεις, τι κι αν ελπίζεις.

Άδικος κόπος, χαμένος χρόνος να επενδύει κανείς σε αγάλματα…

Αφιερωμένο σε αυτούς που κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως “όταν δίνεις bonus στους άλλους, χάνεις από τον εαυτό σου”. Δεν είναι έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις…

Μοναξιά είναι η απουσία προσώπων ή η έλλειψη του νιώθω;
Μήπως είναι ο πόνος ή το χάσιμο των δρόμων;
Βάθος, Επιφάνεια, Συναίσθημα, Αδιαφορία…
Ποια είναι άραγε η διαφορά τους;
Μήπως είναι τα είδωλα ενός καθρέφτη που σε κοιτούν αντίθετα απ’ ότι εσύ;
Ξέρω πονάς πολύ…
Σε νιώθω…
Μην αλλάξεις στο βωμό ενός ψεύτικου ειδώλου…
Σπάσε τον καθρέφτη και κοίτα τον ευατό σου κατάματα…

Πηγή: Διαδίκτυο

Τι κι αν κάποτε πίστευα ότι μοναξιά είναι η απουσία προσώπων; Τι κι αν υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως έτσι είναι;

Στην πραγματικότητα κανείς δεν υποφέρει από μοναξιά.

Από σχέσεις υποφέρουμε ακόμα και εάν πρόκειται για αυτή με τον εαυτό μας.

Τελικά, όσο πιο κοντά έρχετε κανείς με κάποιο πρόσωπο, τόσο απομακρύνεται από τον εαυτό του…

…Και έρχετε η ώρα που αυτό το πρόσωπο φεύγει και δεν ξέρεις τι σου λείπει περισσότερο…

Ο εαυτός σου ή αυτός που έφυγε… ;

Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα.

Προσφέρεται ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν.

Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε…

Λεο Μπουσκάλια

Put all your angels on the edge
Keep all the roses, I’m not dead
I left a thorn under your bed

I’m never gone

Go tell the world I’m still around
I didn’t fly, I’m coming down
you are the wind, the only sound

Whisper to my heart
when hope is torn apart
and no one can save you

I walk alone
Every step I take
I walk alone

My winter storm
Holding me awake
It’s never gone
When I walk alone

Go back to sleep forever more
Far from your fools and lock the door
They’re all around and they’ll make sure

You don’t have to see
What I turned out to be
no one can help you

I walk alone
Every step I take
I walk alone

My winter storm
Holding me awake
It’s never gone
When I walk alone
waiting up in heaven
I was never far from you
Spinning down I felt your every move

I walk alone

I walk alone
Every step I take
I walk alone

My winter storm
Holding me awake
It’s never gone
When I walk alone

H εξαιρετικά χαρισματική τραγουδίστρια που την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε σαν την φωνή αλλά και το πρόσωπο των Φινλανδών Nightwish, κυκλοφορεί το νέο προσωπικό της άλμπουμ, “My Winter Storm”, στις 19 Νοεμβρίου. Με την τόσο μοναδική χροιά της φωνής της και την φοβερή σκηνική της παρουσία, συνέτεινε ιδιαίτερα στο να γίνουν οι Nightwish ένα συγκρότημα με ουκ ολίγους πλατινένιους δίσκους στο ενεργητικό τους.

Ξεκινώντας την προσωπική της καριέρα, η Tarja, θέλει να κατακτήσει ακόμα υψηλότερους στόχους στο μουσικό στερέωμα. Το πρώτο single από το δίσκο με τίτλο, “I walk alone” (εμπνευσμένο από το περίφημο “Requiem” του Μότσαρτ), έχει ήδη “κλέψει” τις καρδιές των κριτικών αλλά και των fan της Tarja.

Επίσης, έχει ήδη ανακοινωθεί η έλευση της πρώην τραγουδίστριας των Nightwish, Tarja Turunen, στην Αθήνα. Το live θα διεξαχθεί στις 15 Δεκεμβρίου στο Fuzz club και τα εισιτήρια, τα οποία θα διατίθενται στα Metropolis, Ticket House και Village Cinemas, θα κοστίζουν 33 ευρώ.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους όσους περπατάνε “μόνοι”…

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω, να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει, να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό, και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου, να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι, να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω. Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω. Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη. Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη. Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου, από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον. Απλά και αληθινά. Απλά και ήσυχα. Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.

Μάρω Βαμβουνάκη