Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Aγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι.

Aγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ανδρέου

Από το συρτάρι της Queen Elisabeth

Γλυκέ μου,

Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων…

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το «Γλυκέ μου» και το «Αγάπη μου»…

Δεν σου γράφω όμως γι’ αυτό. Δεν θέλω αυτό το γράμμα να είναι μια οδυνηρή ενθύμηση του πόσο σ’ αγάπησα. Θέλω να είναι μια δήλωση για το πόσο μου λείπεις. Και πόσο πονάει το ότι αρχίζω να ξεχνάω.

Ναι, γλυκέ μου. Αρχίζω να ξεχνάω! Είναι αδιανόητο, δεν είναι; Εγώ, που έχω μνήμη ελέφαντα, αρχίζω να ξεχνάω εσένα! Πάω να τρελαθώ. Πίστευα ότι η απουσία σου θα ήταν γλυκιά όσο σε κρατούσε κοντά μου η μνήμη. Και ήταν. Μέχρι σήμερα, η απουσία σου δεν ήταν για μένα βασανιστήριο. Δεν πονούσα! Δεν πονούσα επειδή σε είχα δίπλα μου.

Έβλεπα ακόμα τα ρούχα σου στην ντουλάπα, το βαθούλωμά στην δική σου πλευρά του κρεβατιού, τις σημειώσεις σoυ εδώ και κει. Μύριζα την κολόνια σου μέσα στο σπίτι, στη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, έτσι όπως την σκορπούσες όταν έφευγες βιαστικός το πρωί. Γευόμουν ακόμα τις δικές σου γεύσεις, αφού μαγείρευα πεισματικά μόνο τα αγαπημένα σου φαγητά και μόνο όσα με έμαθες εσύ να μαγειρεύω. Άκουγα τα δικά σου cd, τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα, τη δική σου φωνή κάθε φορά που απαντούσα το τηλέφωνο. Ένιωθα ακόμα τα χέρια σου γύρω μου, την ανάσα σου στο λαιμό μου, όπως την τελευταία φορά που μ’ αγκάλιασες…

Και δεν μου έλειπες…

Σήμερα όμως κατάλαβα ότι δεν είσαι πια εδώ. Δεν υπάρχουν ρούχα σου στην ντουλάπα. Δεν μου άφησες ούτε καν ένα παλιό πουκάμισο, να το φοράω και να παρηγοριέμαι. Δεν έχει νόημα να ψάχνω για τη μυρωδιά της κολόνιας σου μέσα στο σπίτι. Και ένα μπουκάλι ολόκληρο να σκορπίσω, δεν πρόκειται να μυρίζει όπως εσύ. Κι αν μαγειρεύω ακόμα τα φαγητά σου, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί έχω αρχίσει να ξεχνάω, τι μπαίνει εδώ, τι εκεί και με ποιο κρασί συνδυάζεται το κάθε πιάτο. Και κάθε φορά που απαντώ στο τηλέφωνο δεν είσαι εσύ, κι εκνευρίζεται ο αδελφός μου όταν τον φωνάζω με το όνομά σου. Ίσως και το να εξακολουθώ να νοσταλγώ το αγκάλιασμά σου να είναι ανούσιο.

Δεν πρόκειται να σε φέρει πίσω! Ίσως τίποτα να μην πρόκειται να σε φέρει πίσω. Και ίσως να μη χρειάζεται να γυρίσεις. Αν ξεχνώ τόσο εύκολα όσα ζήσαμε, τότε όλα είναι δυνατά. Ακόμα και το να σε ξεχάσω!

Ήδη δεν θυμάμαι πολλά, όπως το αν προτιμούσες το νερό χλιαρό ή όσο πιο ζεστό γίνεται στο πρωινό σου μπάνιο και αν με έβρισκες πιο όμορφη με τα μαλλιά λυτά ή πιασμένα ψηλά. Μάλλον στάσου. Με προτιμούσες με τα μαλλιά λυτά. Αυτό το θυμάμαι.

Όπως θυμάμαι και τόσα άλλα. Έπινες τον καφέ σκέτο, χωρίς γάλα, χωρίς ζάχαρη. Προτιμούσες την αριστερή πλευρά του κρεβατιού, δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί. Διάβαζες μανιωδώς και τα πάντα. Κάπνιζες εκείνα τα συγκεκριμένα τσιγάρα. Τίποτα άλλο. Πάλι καλά. Έτσι δεν άγγιζες ποτέ τα δικά μου. Λάτρευες τη θάλασσα. Αν ήταν δυνατό θα ήθελες να μείνουμε για πάντα στο νησί…

Άραγε εκείνη έχει σπίτι σε νησί για να κάθεστε μαζί στη βεράντα και να βλέπετε τη θάλασσα; Καταρχήν υπάρχει «Εκείνη»; Έφυγες για κάποια άλλη ή απλά δεν ήθελες εμένα; Με έχεις αντικαταστήσει; Είσαι ευτυχισμένος; Είναι έστω η ζωή σου υποφερτή;

Η δική μου δεν είναι. Όχι πια. Νόμιζα ότι αυτό που ζήσαμε θα ήταν παντοτινό. Ίσως να είχα λάθος. Δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα πια. Είμαι σίγουρη μόνο ότι τις μέρες που έζησα δίπλα σου, θα τις κουβαλώ για πάντα μέσα μου. Κι είναι πολλές. Δεν αφήνουν χώρο για πολλά άλλα πράγματα…

Η καρδιά μου είναι γεμάτη από σένα. Ο Oscar Wilde λέει πως οι καρδιές είναι καμωμένες για να συντρίβονται…

Όχι η δική μου. Η δική μου φτιάχτηκε μόνο για να αγαπά. Και σε προκαλώ, αν πιστεύεις ότι κι εσύ μπορείς να αγαπήσεις, γύρνα. Γύρνα, αν μπορείς να σταθείς απέναντί μου. Γύρνα!

Το ξέρω ότι ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, εδώ θα γυρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ξέχασες εδώ την πιο πολύτιμή σου αποσκευή. Ψάξε και θα καταλάβεις τι ξέχασες στο σπίτι μου.

Θα σε περιμένω να γυρίσεις.

Παντοτινά δική σου.

Είναι τελικά ο Σεπτέμβρης ο μήνας που όσο κανένας άλλος σηματοδοτεί την αλλαγή εποχής. Το βλέπεις παντού γύρω σου. Το οσμίζεσαι. Το νιώθεις.

Κανένας άλλος μήνας δεν το καταφέρνει τόσο απόλυτα. Kανένας άλλος μήνας δε μας δημιουργεί την αίσθηση ότι περνάμε σε άλλη εποχή.

Ο Σεπτέμβρης, όμως, δημιουργεί μια τομή στο χρόνο. Λες και είναι αυτός ο πραγματικός πρώτος μήνας του έτους.

Όχι ο Γενάρης. Ο Σεπτέμβρης!

Καλή αρχή λοιπόν, στα γραφεία, στα θρανία, στις σχέσεις. Καλή αρχή, χωρίς φλόγες που καίνε τα δάση μας, τις ζωές μας, τις ψυχές μας. Καλή αρχή με χαμόγελα αισιοδοξίας και όνειρα!