Νύχτες ονείρου…
Είναι κάποιες νύχτες που σου σπρώχνουν βαθιά στα ρουθούνια, ανέμους από στιγμές που πέθαναν παλιά. Απλά στιγμιότυπα της συνειδητότητάς σου, γεμάτα αισθήσεις. Ζωές του ενός λεπτού, που ενεργοποίησαν όλα σου τα κύτταρα και μετά χάθηκαν στον χρόνο… Πράσινες εκδρομές που ζωγράφισαν ευχές σε γαλάζιο φόντο…
Ενα τέτοιο φλάς-μπάκ κάθε τόσο, κάνει το τώρα ακαθόριστο… Κάνει το εδώ ένα μόνιμο ταξίδι. Συνήθως ευθύνεται ένα τραγούδι, μια καλπάζουσα μελωδία που αλλάζει την πίεση ροής του αίματος, λόγω της αυξημένης ζήτησης οξυγόνου απ’τους ιστούς, αναγκάζοντας την καρδιά να χτυπά σε ασυνήθιστους ρυθμούς. Έπειτα ο οργανισμός μπαίνει σε διαδικασίες που μόνο ο ίδιος γνωρίζει και οι διαστάσεις χάνουν το σχήμα τους, κάνοντας τον χώρο να μοιάζει άχωρος σ’ εναν άχρονο χρόνο…
Κάπου εκεί, η προσωπική πραγματικότητα ζωγραφίζει το άμεσο μέλλον με πινέλα τα πεπραγμένα και χρώματα τις προσδοκίες, στο καναβάτσο του στιγμιαίου παρόντος…
Μιά αληθινή συνωμοσία του σκοτεινού τμήματος του εγκεφάλου με ότι πιο απτό έχει να σου προσφέρει η ζωή, που είτε σε βρίσκει σύμφωνο είτε όχι, έχει τον τρόπο να σου επιβάλει τους σκοπούς της. Κάπως έτσι, γίνεσαι εσύ το όνειρο και η ζωή το υπoκείμενο, κι η αλήθεια σου πραγματώνει μια υπέροχη άβυσσο…
December 30th, 2007 at 1:02 am
Στιγμές…τελικά ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη γοητεία της ζωής, γιατί μέσα σε αυτές συνειδητοποιείς πως τα πάντα είναι ένα παραμύθι. Όταν οι γλυκιές αναμνήσεις έρχονται να σου υπενθυμίσουν πως το ταξίδι δεν έχει τελείωσει και οτι μπορείς να το κάνεις ακόμα πιο όμορφο. Σε ευχαριστώ που αυτή τη νύχτα με αυτό το κείμενο μου έδωσες μια ακόμη.
January 12th, 2008 at 4:04 am
Όλη μας η ζωή είναι στιγμές. Τα πάντα γύρω μας υπάρχουν για να μπορέσουν να δημιουργηθούν αυτές οι στιγμές. Οι λίγες, οι ελάχιστες αλλά παράλληλα μοναδικά υπέροχες στιγμές που αξίζει να τις απολαμβάνει κανείς με όλες του τις αισθήσεις.
Να είσαι πάντοτε καλά!
Και εγώ σε ευχαριστώ!
Φιλικά
Faery
April 8th, 2008 at 7:17 pm
Στο τελευταίο όνειρο μου ονειρευόμουνα πως ήμουνα η νεράιδα του καλού, ότι άγγιζα έπαιρνε χρώμα και από ότι περνούσα φωτιζότανε γλυκά και λυτά ..μια ματιά μου αρκούσε να φωτίσει την καρδιά με αγάπη και γαληνή, άφηνα απαλά τα σημάδια μου στις ψυχές και αυτές με την σειρά τους θυσίαζαν τα πάντα για να υπάρχω για πάντα στην γη.. στον κόσμο μου, στα όνειρα μου!! υπάρχει αυτή η αγάπη και εδώ, εδώ που όλα τα πληγώνει η κοινωνία?
September 7th, 2008 at 11:47 am
Απλά ΑΦΩΝΗ!!
ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΟΥ
ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΩΝ *ΞΩΤΙΚΩΝ.
ΝΙΚΗ
January 11th, 2009 at 10:09 pm
…Anamnhseis…stigmes…
…ti ginetai omws otan arxizei h zwh mas na eglwvizetai se autes??
…stamataei na uparxei pia o e3w kosmos…to “mprosta”…
…uparxei mono to “tote”…uparxoun mono kapoia deuterolepta pou mporoun na eglwvisoun to mualo gia panta ekei…
January 22nd, 2009 at 5:13 am
panta anarotiomoun… an nio8ane kai alloi to idio . giauto kolhsa otan diavasa to keimeno. autes tis stigmes loipon, “tis zoes enos leptou”, einai mia diarkh anazhthsh. den tis xaneis kai as tis 3exaseis. ftanei mia allh stigmh pou arkei na koita3eis psila kai 8a gurisoun. 8a anaroth8eis giati toso kairo afhnes na xanontai. einai ais8hseis parapano apo mia anamnhsh dikia sou. einai parapano apo to ego sou otan sta duskola exeis xasei to ego sou! einai san thn elpida, san thn idia th zoh na se kalei pali
May 31st, 2009 at 8:00 am
Διαβαζοντας αυτο το κειμενο δεν καταλαβα…δεν μπορεσα ξεχωρισω την αναμνηση απο τον ερωτα που δε σβηνει η την αναμνηση απο μια φιλια που δε χαθηκε ποτε η εστω απο τις στιγμες που νιωθει το σωμα και το μυαλο,την ανατριχιλα του κορμιου κ την εξταση του μυαλου ακουγοντας ενα τραγουδι,μια μελωδια η απλα 2 στιχους απο ενα ποιημα συνοδευομενο απο μια ηρεμη και τρεμαμενη φωνη…ισως ολα αυτα να τα νιωσεις ακομα και με ενα βλεμμα η ενα αγγιγμα.αισθησεις,αναδρομες στο χρονο,συναισθηματα…μακαρι αυτες οι στιγμες να ειναι σπανιες αλλα τοσο δυνατες που να κρατουν χρονια..ισως και μοναδικες στο χρονο..
December 19th, 2009 at 1:05 pm
το μόνο που θα ήθελα ήταν να ζω σε έναν τέτοιο κόσμο.νιώθω ξένη εδώ που είμαι, αυτή η ζωή δεν είναι δική μου, δεν είναι για μένα. θέλω να την αλλάξω να μην είμαι πια εδώ, να ζω εκεί που ονειρεύομαι. γιατί να μην με ρωτήσει κανένας που θα ήθελα να ζω; γιατί να συμβιβάζομαι με τη ζωή που λένε ότι είναι δική μου; γιατί τελικά δεν μου ανοίκει…
April 20th, 2010 at 10:08 pm
Γιατί να ζούμε εγκλωβισμένοι στα γιατί? γιατί να μην μπορουμε να ζουμε σαν τρισδιαστατες εικονες? απλα να συνδιάζουμε τους δυο κοσμους σαν δυο σταγονεσ πυ πεφτουν ταυτοχρονα και η καθεμια χαραζει το δικο της μελλον. διχως μισος διχος φθονο .. απλα λιτα ησυχα ωραια και βολικα.. σε καποια στιγμη του δευτερολεπτου ξερουν οτι θα ερθει το τελος τους αλλα παρ΄ολα αυτα σινεχιζουν να πεφτουν κ να γινουν υπαρκτες! ετσι λοιπςν κ εμις θα μπορουσαμε απλα να ζουμε την καθε μασ στιγμη οσο πιο ωραια α3ιολογα παντοτινα και αμετριτα γινετε γνωριζοντας οτι υπαρχει τελος αλλα αγνοωντας το η απλα παραφρονοντας το, δινοντας στον εαυτο μας ανιπαρκτο χρονο να υπαρξει!!!!!!!!!!!…
July 28th, 2010 at 1:02 am
apla iperoxo…ola ta keimena pou apotheteis einai iperoxa…se euxaristo gia tis sigginiseis..sinexise etsi..