Τι να πω
Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ
Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει, τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
Σ΄αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι , τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα, σ΄αγαπώ
Κλείνω τα μάτια, να σε δω
μα φεύγεις σα σκιά
στου χρόνου την απέραντη οθόνη
το πρόσωπό σου τα μαλλιά
το στόμα, το φιλί
σα θάνατος ο χωρισμός
σκοτώνει, σκοτώνει
Ξεγραμμένος, τι να πω
σα δραπέτης, τι να πω
στο μαχαίρι τη γροθιά μου να χτυπώ
λίγο ακόμα, τι να πω
τ΄άρωμά σου ,τι να πω
τ΄όνομά σου μια φορά να ξαναπώ
Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωη μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ
Να να να να να να να
να να να να να να να
να να να να να να να
να να να να να να να
Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει , τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
σ΄αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι, τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα
σε θυμάμαι ακόμα
σ΄αγαπώ, τι να πω
τι να πω, τι να πω
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
October 28th, 2007 at 2:30 am
to epsaxna auto to tragoudi edw kai meres. ontws o xwrismos skotwnei… eidika otan erxetai apo kei pou den to perimeneis. To megalo erwtima einai an kai poso aksizei na palepseis gia kati pou mpoiazei xameno kai teleiwmeno. An aksizei na se diwxnoun kai esu wstoso na theleis na giriseis me oli sou tin psuxi kai me olo to kouragio pou sou apomenei gia na peis ena teleutaio “se thimamai akoma, s’agapw”…
October 28th, 2007 at 2:34 am
polu wraio tragoudi…
November 1st, 2007 at 9:45 am
@Maria - Μαρία μου σε νιώθω πραγματικά. Όμως μην απελπίζεσαι. Άσε το χρόνο να κυλήσει για λίγο και ίσως αυτό που τώρα μοιάζει τελειωμένο, να είναι απλώς μια ανάπαυλα.
@stella - Πραγματικά πολύ όμορφο και γεμάτο συναίσθημα τραγούδι.
“…τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωη μου στο δικό σου το σκοπό”
Φιλικά
Faery
February 15th, 2008 at 1:06 am
Πολυ ποιητικά - πολυ προσωπικα - πολυ εσωτερικα η αλλιώς ενδόμυχα μηνύματα ….
Ευχομαι η περιρρέουσα μαγεια και το ονειρικο αυτο μονοπατι να οδηγησει σε αποτελεσμα εκφραστικοτητας & εικαστικοτητας μα οχι να παραμεινει ως λυπη και θλιψη .
Οι δυναμεις οι ψυχικες οι πνευματικες και οι σωματικες ας φερνουν ευνοια υγεια και χαρα.
March 20th, 2008 at 2:42 pm
S’agapousa, se thymamai
ti na pw…
se thymamai akoma
S’agapw akoma
Emfanisou mono gia ena fili
gia ena s’agapw
16 xronia meta akoma zw gia ayti tin stigmi
May 10th, 2008 at 4:15 pm
ΤΕΛΕΙΟ ΑΠΛΑ
May 10th, 2008 at 4:15 pm
teleioooooooooooooooooooooooooo
June 2nd, 2008 at 11:07 pm
giayto to tragoudi prsgmatika den exw ti na pw…einai ena apo ta pio erwtika,romantika,mythika tragoudia pou exw akousei pote….me taksideyei kathe stixos tou kathe nota tou…den exw ti na pw.
June 3rd, 2008 at 12:36 am
den exw ti na pw pragmatika…to pio erwtiko,romantiko,mythiko tragoudi pou exw akousei…kathe tou stixos..kathe tou nota me taksideyei se palies anamnhseis…ti aallo pia na pw?
June 4th, 2008 at 9:14 am
“λίγο ακόμα, τι να πω
τ΄άρωμά σου ,τι να πω
τ΄όνομά σου μια φορά να ξαναπώ”
July 21st, 2008 at 8:40 pm
Όταν έρχεται το τέλος, δεν έχεις πραγματικά τι να πεις..
Πόσο μάλλον όταν το τέλος αυτό δεν είναι δική σου ή έστω αμοιβαία απόφαση.
Τότε θέλεις να γίνουν πλημμύρα οι λέξεις, τα δάκρυα φτερά και τα συναισθήματα αέρας για να πετάξεις όσο πιο μακριά γίνεται από τον πόνο.
Αλλά δοκιμάζεσαι..
Και η μεγαλύτερη δοκιμασία είναι ο χρόνος.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κριτής.
Αλλά μέσα στο κενό του παλεύεις, αμφιβάλλεις, σκέφτεσαι… Και τελικά αναρωτιέσαι. Τι να πω;
August 16th, 2008 at 6:50 pm
Η απουσία σου πονάει…Σε χρειάζομαι…Θέλω μόνο να σε δω, κι ας μην μου μιλήσεις..Να αντικρίσω ξανά την λάμψη των ματιών, να πάρω δύναμη για να συνεχίσω απλά να υπάρχω…όχι να ζω, απλά να υπάρχω…Μου λείπει η μορφή σου..Πονάω..Αλλά αντέχω γιατί ελπίζω πως κάποια μέρα θα σε δω..Αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξης μου…Μόνο ΕΣΥ. Σ΄αγαπώ…Σου ζητώ συγγνωμη που είμαι τόσο λίγη για σένα βασιλιά μου…
August 16th, 2008 at 8:14 pm
Πως μπορεί να είσαι “τόσο λίγη” με τόσο πλούσιο συναισθηματικό κόσμο? Μήπως εκείνος ήτανε λίγος για σένα συναισθηματικά…?
August 18th, 2008 at 2:16 pm
Δεν θα μπορούσα ποτέ να τον κατηγορήσω για τίποτα…Δέχομαι τα πάντα από εκείνον, ακόμα και αν δεν φταίω, ακόμα και αν αδικούμαι όχι γιατί είμαι αδύναμη αλλά γιατί τον αγαπάω…Πιστεύω ότι όταν αγαπάς έχεις τη δύναμη να ζητάς συγγνώμη όταν δεν φταίς, να δίνεις όταν δεν έχεις, να χαμογελάς όταν πονάς….Μόνο για εκείνον….Ακόμα περιμένω και θα περιμένω μέχρι η μορφή του να γίνει μια γλυκιά θύμηση στο μυαλό μου..Μια γλυκιά αλλά μακρινή ανάμνηση..
August 21st, 2008 at 7:19 pm
@Απελπισμενη
καταλαβαινω απολυτα πως νιωθεις πιστεψε με..
οταν πληγωνεσαι απο αυτον τον ανθρωπο που θεωρεις σημαντικοτερο κι απο την ιδια σου την ζωη δεν τολμας καν να σκεφτεις να κατηγορησεις τον αλλον ..θελεις να προχωρησεις και η καρδια σου δεν σε αφηνει..θες να σταματησουν επιτελους τα δακρυα αλλα δεν μπορεις να το κοντρολαρεις οταν ο κομπος ανεβαινει στο λαιμο..τελικα ναι..εχεις δικιο..απο αγαπη μπορουν να γινουν οι μεγαλυτερες θυσιες και παραχωρησεις φτανοντας σε σημειο ο ανθρωπος να χανει τον εαυτο του..τα ορια του..την προσωπικοτητα του..
προσπαθησε να αποθεωποιησεις αυτην την εικονα που εχεις σχηματισει για αυτο το ατομο..ετσι ισως καταφερεις να αναγνωρισεις τι πραγματικα ηταν δικο σου φταιξιμο και με τι φορτωνεις αδικα τον εαυτο σου..
August 26th, 2008 at 12:53 pm
@Απελπισμένη
Μπορώ να κατανοήσω όλα όσα γράφεις. Ίσως περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς. Στο μόνο σημείο στο οποίο σου δίνω άδικο είναι να τον απαλλάσσεις από κάθε ευθύνη.
Με το να αναλαμβάνουμε εμείς το φταίξιμο και με το να ζητάμε συγνώμη ακόμα και αν το φταίξιμο δεν είναι δικό μας, δείχνει μεν ανωτερότητα, από την άλλη όμως δεν βοηθάμε τον άλλον να δει τα λάθη του.
Είναι άλλο να συγχωρούμε τα λάθη κάποιου και άλλο να τον απαλλάσσουμε από κάθε ευθύνη.
Όσο για τα συναισθήματα σου, όπως σου έγραψα και στην αρχή, τα κατανοώ απόλυτα και δεν ξέρω τελικά αν μπορεί κανείς να ξεπεράσει κάτι τόσο δυνατό, όσο κι αν η λογική σε προστάζει, όσο κι αν ο άλλος αδιαφορεί.
Πως μπορείς να ξεχάσεις τον παράδεισο που έστω και για λίγο έζησες και να πείσεις τον εαυτό σου ότι τελείωσε, όταν έχεις εγκλωβιστεί μέσα σε αυτόν;
August 26th, 2008 at 1:20 pm
Αυτό ακριβώς μου συμβαίνει….Μου είναι αδύνατον να αποχαιρετίσω τον παράδεισο μου….Την αγκαλιά του…Και να επιστρέψω σε μια πραγματικότητα που ποτέ δεν αγάπησα και που ποτέ τελικά δεν επέλεξα..Εγώ επειλέγω εκείνον και θα μείνω εδώ μέχρι να έρθει πάλι….Σίγουρα θα έρθει…Κάθε νύχτα τον καλώ και ελπίζω πως κάποτε θα με ακούσει ο βασιλιάς μου..
August 29th, 2008 at 7:31 pm
Για σένα είχα μια ζωή να περιμένω…..Για σένα έχω μια ζωή να σε ξεχνώ………….
August 29th, 2008 at 9:06 pm
@Άπελπισμένη,
Έχεις μια ζωή να τον θυμάσαι γιατί όσο και να προσπαθείς οι ανεκπλήρωτοι μεγάλοι έρωτες δεν ξεχνιούνται ποτέ…ειδικότερα αν ελπίζεις σε μια νέα αρχή.
Σου αφιερώνω αυτό http://www.faery.gr/?p=6.
September 4th, 2008 at 1:18 am
Άραγε θα μάθω ποτέ γιατί έφυγε από κοντά μου;Θα μάθω ποτέ τι νοιώθει τώρα για’μένα;Θα μάθω ποτέ αν μ’αγάπησε έστω κια λίγο;Θα μάθω ποτέ τι ένοιωθε όταν της κρατούσα το χέρι;Άραγε Θα μάθω ποτέ…
January 3rd, 2010 at 10:28 pm
οκ πονάει.
αλλά αν το αναμασάς πονάει περισσότερο.
άσε που είναι ουτοπία αυτός ο πόνος.
βγες έξω και βρες άλλον.
αν όχι ρίξε το συναίσθημα αυτό στους συνανθρώπους σου που έχουν ανάγκη την αγάπη σου την αγνή την άδολη, την αγάπη της προσφοράς.
η αγάπη είναι ενέργεια. αν την νοιώθεις διοχέτευσέ την κάπου να αξίζει. να μένεις παθητικά στον πόνο με την νοσταλγία στιγμών έρωτα είναι παθολογική περίπτωση. ξεκόλα γρήγορα. άκου με….
January 11th, 2010 at 6:09 pm
βρηκα ξαφνικα αυτο το μπλοκ. και καθησα σχεδον και το διαβασα ολο. Θεε μου ποσο ιδια είναι τα συναισθηματα που νιωθουμε ολες και ολοι. Ο χωρισμος είναι για ολους το ιδιο. ειτε τον θελαμε είτε οχι.
χωρισα κ εγω. και ο χρονος περασε τοσο γρηγορα, και εφυγαν ηδη 5 μηνες! και ο πονος είναι πιο απαλος. το ρολοι συνεχιζει την πορεια του.
Ο ερωτας, δεν εχει μέτρο.. ή ολα ή τίποτα ή το κενό ανάμεσα. τον συλλαμβανεις για μια στιγμη, σαν εισπνοη και εκπνοη. τόσο γρήγορα. Το έχεις ξανακούσει? ήθελα να τα ζήσω όλα , με ενταση και δυναμη. να με κανουν να σπαρταρώ ….γιατι δεν θα ξαναπεράσω απ τον ίδιο δρόμο. αλλα τελειωσε! και παλι μονη το δρομο τραβω! Αλλωστε αυτο ειναι το παιχνιδι της ζωης.
Τι σημασία εχει ποιος θα νικησει?
ο θησαυρός είναι οτι αγαπησαμε. και χασαμε. και αντεξαμε!
January 27th, 2010 at 11:05 am
Έλεγα πως είμαι η μόνη που θέλει να είναι με έναν άνθρωπο που λογικά δεν θα έπρεπε να είναι…
Χωρίζουμε, είμαστε μετά πάλι μαζί και ξανά τα ίδια.
Ο χρόνος δεν είναι γιατρός για εμάς. Μετά από 4 μήνες είμασταν και πάλι μαζί και ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα.Προσπάθησα να προχωρήσω αλλά ήταν και είναι παντού…Καρμικός έρωτας, σας λέει κάτι?? Τι να πω… Δεν ξέρω πλέον τα έχω χάσει, κάθε σχέση μας δίνει μαθήματα, μας μαθαίνει κάτι από τον εαυτό μας. Τον αγαπώ και θέλω να είναι καλά.Χαίρομαι που σας ανακάλυψα, έιναι πολύ όμορφα και ζεστά εδώ. Να είστε όλοι καλά.
June 8th, 2010 at 11:34 am
LOIPON ?ti na pw? pou s’agapw? dn borw na katalavw to gt gt to mono pou m prosfereis einai mono dakria alla kai etsi na nai egw na jereis pws s’aghapw me olh m th kardia kai pws pe9einw gia esena katalabeto epitelous!!!!…..
June 17th, 2010 at 9:53 pm
se 8imamai akoma,c agapw…<3