Η μαγεία της ζωής…
Σε τι συρτάρι να κλείσεις τον άνεμο που να ακούγεται και το βουητό του; Το τιτίβισμα του πουλιού πως ζωγραφίζεται;
Και το βότσαλο που βγάζω από το γυαλό, πόσο είναι το ίδιο βότσαλο που κοίταζα στον βυθό να λαμπυρίζει;
Κακέκτυπα της ζωής είναι τα έργα μας, και τα πιο επιτυχημένα. Και η χειρότερη στιγμή που ζούμε είναι αξιότερη απ’ την καλύτερη στιγμή που περιγράφουμε.
Μ. Βαμβουνάκη - Η μοναξιά είναι από χώμα
November 14th, 2007 at 12:56 am
Τέλεια φώτο!
April 8th, 2008 at 6:52 pm
Δειλά ,δειλά κοντά μου έρχεσαι και δειλά δειλά κλέβω ένα χαμόγελο σου ,πορτρέτο στην ψυχή μου το κάνω.. Δειλά, δειλά γίνεσαι αναπνοή μου ,ψηλά τα αστέρια κοιτάζω και το φεγγάρι ψάχνω .δειλά, δειλά σαν μωρό παιδί στα πρώτα του βήματα και συ σαν μητέρα το χέρι ενθαρρύνοντας με το κρατάς και αρχίζω να βαδίζω σιγά, σιγά στις καρδιάς σου την μοναξιά…και τότε με ρωτάς ,που ήσουνα τόσο καιρό? Και σου απαντάω με μια ματιά, εδώ ήμουνα ,ίσως όχι εγώ μα ο φύλακας άγγελος μου.. και η νύχτα μοιάζει μαγική και ο ήχος της θάλασσας παράδεισος μου.. δειλά, δειλά έγινα ένα με εσένα ….και τώρα αυτό το ΔΕΙΛΑ έγινε απλόχερη αγάπη